Costa Rica, El Salvador, Honduras en Panama hebben allen sterke 'off-shore' assemblage-industrieën voor export (belastingvrije productiezones), de zogenaamde "maquila", die voornamelijk op de Noord-Amerikaanse markt gericht zijn. Voor Honduras komt zelfs meer dan 80% van de export voor rekening van deze economische activiteit; hier zijn 129.000 mensen afhankelijk van de maquila’s. Voor Panama, dat met de Colon Vrijhandelszone de op één na grootste vrijhandelszone ter wereld binnen zijn grenzen weet, is ook de Zuid-Amerikaanse markt van groot belang. De vier landen produceren hier voornamelijk halfgeleiders, elektronica, diverse halffabrikaten resp. onderdelen en kwaliteits- en goedkope textiel (o.a. ondergoed). De in 2000 overeengekomen aanzienlijke uitbreiding van de textielquota in het kader van het 'Caribbean Basin Initiative' (CBI) heeft vrijwel onmiddellijk geleid tot een belangrijke vergroting van de productiecapaciteit van de 'off-shore' industrie in Midden-Amerika. CAFTA zou deze groei moeten bestendigen, maar concurrentie uit China gooit roet in het eten: de exportwaarde van de maquila’s blijkt vanaf 2005 gestaag te zijn gedaald in alle landen van Midden-Amerika met uitzondering van Nicaragua, ten gunste van de niet-traditionele producten.

Honduras zou gezien de lage arbeidskosten een hoog groeipotentieel moeten hebben. De kosten liggen in dit land behoorlijk lager dan in Mexico, terwijl er goede en steeds goedkopere lucht- en scheepvaartverbindingen met de VS bestaan. El Salvador en vooral Costa Rica en Panama zitten met hun kostenstructuur hoger dan het regionaal gemiddelde en concurreren daarom meer op basis van het hoge scholingsniveau van de beschikbare arbeid. Ook zijn deze landen prijstechnisch een zeer concurrerend alternatief voor productie in de Verenigde Staten. Outsourcing van diensten vanuit de VS is in deze landen (m.n. Costa Rica en Panama) inmiddels een belangrijke industrie. Hewlett-Packard heeft bijvoorbeeld in Costa Rica zijn op één na grootste call centre ter wereld.